دويم : معرفت خير و شر اما خير به جهت آنكه رغبت كند به تحصيل آن « 7 » ، اما شر تا بپرهيزد از آن . و سيم : تسليم و انقيادست مر پادشاه رحيم را كه پروردگار كريم او را « 8 » خليفه و جانشين خود گردانيده « 9 » در زمين ، و زمام اختيار بلاد و عباد به دست قدرت او داده . چهارم : نيكويى با پدر و مادر . پنجم : احسان و نيكويى كردن به قدر اندازهء خود . ششم : دلجوئى فقرا كردن . هفتم : با غربا وصلت كردن « 10 » . هشتم : شجاعت در طاعت خداى تعالى . نهم : بازداشتن نفس از فجور . دهم : صبر « 11 » با ايمان و يقين . يازدهم : راستى در گفتار . دوازدهم : عدل . سيزدهم : قربان كردن به جهت شكرانهء حق تعالى . چهاردهم : قناعت در دنيا . پانزدهم : حلم ورزيدن و شكر كردن مر خداى را در مصيبت‌ها كه در دنيا به او رسد بىملال و اندوه . شانزدهم : حيا و جدل‌نكردن .

--> ( 7 ) - اساس و س : « آن » ندارد . ( 8 ) - د : پادشاه رحيم كريم جواد خود را كه حق تعالى او را . ( 9 ) - اساس وس : گردانيد . ( 10 ) - د : + يا به جهت حمايت ايشان در غضب شدن . ( 11 ) - نسخه‌ها : بر ، فقط دال : با .